23 juni 2009
Pas vorige week woensdag kwamen wij erachter dat Iwan vorig jaar januari is overleden. Janneke geloofde niet (lees: wilde niet geloven) dat dat de Iwan was die wij zochten, ik zag direct gelijkenis, ook al had ik Iwan al bijna 20 jaar niet gezien. En het gedicht van George was de definitieve bevestiging.
We waren helemaal van slag en hebben samen de teksten gelezen.
Janneke vroeg of ik het tegen Roelof wilde vertellen, hij was tenslotte in zijn jeugd vriendjes geweest met Iwan.
Toen ik het hem vertelde en hij de weblog bekeek, drong het tot hem door.
Ook hij was geschokt. Verhalen kwamen, hoe ze altijd op elkaar ingespeeld waren en dezelfde interesses hadden toen.
Wij kwamen als gezin af en toe bij elkaar, ik met mijn kinderen voornamelijk bij hen. Later hebben we elkaar uit het oog verloren door allerlei omstandigheden, zoals dat vaak gaat in het leven.
Toen George een keer onverwacht op de stoep stond ongeveer 18 jaar geleden, hebben we bij een bezoek aan hem Iwan ook nog een keer ontmoet.
Ik herinner mij Iwan vooral als een erg gevoelig, creatief, intelligent, vrolijk, onstuimig kind.
Wij hopen van harte dat zijn naasten, ouders en zus, verdere familie en vrienden de kracht (hebben) kunnen vinden om dit verlies te dragen!
Janneke en Roelof Breinburg
Trees Muijlaert
